pictrure-_Metallinos.JPG               Ο Κώστας Μεταλληνός διηγείται πως επέστρεψε
από την αθεΐα στην πίστη του Χριστού:
 «Τη σοφία των ανθρώπων μελέτησα, επειδή σπούδασα Μαθηματικά. ΄Εγινα διδάκτορας των Μαθηματικών. Μελέτησα φυσικές επιστήμες και φιλοσοφία.    Αλλά, όλη αυτή η γνώση δε θα μπορούσε να μου δώσει τον σωστό προσανατολισμό ως προς το μυστήριο της ύπαρξης…τι είμαι, τι πρέπει να κάνω στον κόσμο και ποια είναι η τύχη μου μετά θάνατον.
Από το Χριστό γνώρισα ότι ο κόσμος μας αυτός δεν είναι ο τελικός και αιώνιος, αλλά είναι ένας προσωρινός προθάλαμος στον οποίο ήρθαμε για να δώσουμε ελεύθερα μιαν απάντηση: Ένα «Ναι» ή ένα «Όχι» στην παραπάνω ένδοξη κλήση του Θεού.
 Μετά από βαθιά ιστορική έρευνα βρήκα ότι Αυτός, ο Ιησούς Χριστός, είναι ο Μόνος στην ιστορία του κόσμου που έχει να παρουσιάσει διαπιστευτήρια, που Τον καθορίζουν ως το Μοναδικό Πρόσωπο και που μπορεί να μας δώσει σωστή  απάντηση σε κάθε ερώτημα.
 Ο Σταυρός του Γολγοθά είναι το αποτέλεσμα σύνθεσης της χάρης και της δικαιοσύνης, σ’ ένα Σχέδιο που μου χορηγεί πλήρη συγχώρηση και ειρήνη από Θεού. Δηλαδή, βρήκα το Χριστό ως τον Υιό του Θεού που, κατά θεία  συγκατάβαση και αγάπη, σήκωσε επάνω Του την αμαρτία μου και με παρέστησε άσπιλο και δικαιωμένο στην παρουσία του Θεού.
 Βρήκα τα πάντα σ’ Αυτόν. Ο Χριστός είναι για μένα το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος της ζωής μου, εδώ κάτω και για την ατέρμονη αιωνιότητα.»
 
Την πρώτη του προσευχή:
« Ω, Ιησού, δεν Σε γνώριζα και γι’ αυτό Σε πολεμούσα, τώρα δέξου και μένα, και Σου υπόσχομαι πως θα είμαι τελείως δικός Σου και θα Σε υπηρετώ σε όλη τη ζωή μου»

STORY-_SIRKKU_PAAJANEN.jpg

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΙΡΚΟΥ
Στα 15 μου χρόνια ένιωθα ήδη δυστυχισμένη. Οι γονείς μου ήταν χωρισμένοι όταν ήμουν μόλις 7 χρόνων. Ο φίλος της μητέρας μου τη χτυπούσε και το μόνο που έβλεπα στο σπίτι μου ήταν οι καβγάδες και το πιοτό. Εγώ έβγαινα με τις παρέες μου, αλλά δεν έβρισκα πουθενά χαρά. Δεν εύρισκα νόημα και σκοπό στη ζωή. Σκεφτόμουν ότι αν η ζωή μου συνέχιζε με τον ίδιο τρόπο θα ήταν προτιμότερο να πεθάνω.
Εκείνη την εποχή είχα μια φίλη Χριστιανή. Κάθε φορά που την επισκεπτόμουν, μου έδινε την Αγία Γραφή να διαβάζω χωρίς όμως να καταλαβαίνω τι έλεγε. Κάποτε άκουσα ένα χριστιανικό μήνυμα απ’ το ραδιόφωνο και συνειδητοποίησα ότι αν πέθαινα εκείνη την ώρα δεν ήμουν σίγουρη πού θα πήγαινα. Προσευχήθηκα και ζήτησα από τον Χριστό να έρθει στη ζωή μου. ΄Ενιωσα  ένα βάρος να φεύγει από τους ώμους μου. ΄Εμαθα σιγά-σιγά τι θησαυρός είναι ο Χριστός στη ζωή, ακόμη κι όταν οι συνθήκες της ζωής μου ήταν απελπιστικές.
Αργότερα απομακρύνθηκα από το Θεό. Σταδιακά ξέπεσα πνευματικά. Προσευχήθηκα και είπα: «Κύριε, δε θέλω να ζω έτσι και είμαι σίγουρη ότι κι Εσύ δε το θέλεις. Σε παρακαλώ, συγχώρεσέ με και ανανέωσε τη ζωή μου μαζί Σου.»
Ο Θεός απάντησε την προσευχή μου. Υποσχέθηκα στο Θεό να Τον υπηρετήσω. Με οδήγησε στην Νότια Αφρική όπου εργάστηκα τρία χρόνια στο ιεραποστολικό έργο. Οι Χριστιανοί εκεί μαρτυρούσαν τον Χριστό με τόλμη παρόλο που οι συνέπειες ήταν αρνητικές γι’ αυτούς. Σε κάθε πρόβλημα έλεγαν: « Ας προσευχηθούμε». Ωφελήθηκα πολύ βλέποντας την πίστη τους.
Προς το παρόν βρίσκομαι πίσω στην πατρίδα μου και ετοιμάζομαι για να πάω ξανά στο ιεραποστολικό έργο.
Ο Κύριος μου χάρισε μια καινούρια ζωή και δεν την αλλάζω με τίποτα.

slave_boy_s_back_-.jpgΜια συγκλονιστική ιστορία ενός σκλάβου παιδιού.
 Ο Τσακ ήταν νέγρος κήρυκας. Μια μέρα, διηγήθηκε την ιστορία του:
«Όταν ήμουν σκλάβος, ο γιος του κυρίου μου που ήταν στην ηλικία μου, ερχόταν τα βράδια στην κουζίνα και με μάθαινε ό, τι γράμματα ο ίδιος μάθαινε στο σχολείο. Έτσι έμαθα να διαβάζω. Αργότερα, όταν μεγαλώσαμε, αρχίσαμε να διαβάζουμε μαζί την Καινή Διαθήκη. Καταλάβαμε ότι είμαστε αμαρτωλοί και ζητήσαμε ο Χριστός να μας συγχωρήσει.  Μετά από την αναγέννησή μου, άρχισα να κηρύττω το Χριστό ανάμεσα στους νέγρους. Όταν ο κύριός μου έμαθε ότι ο γιος του έγινε ευσεβής, θύμωσε και με απείλησε ότι αν κηρύττω ξανά θα με μαστίγωνε.  Εγώ όμως συνέχισα να κηρύττω. Κάθε Δευτέρα πρωί, με έδενε σ’ ένα δέντρο, και με χτυπούσε αλύπητα, έτσι η πλάτη μου ήταν πάντα γεμάτη πληγές. Αυτό συνεχίστηκε κοντά ένα χρόνο. Μια Δευτέρα πρωί, με έδεσε πάλι και γύμνωσε την πλάτη μου για να με μαστιγώσει. Ήταν ένα όμορφο ανοιξιάτικο πρωινό. Η συνείδηση του αφεντικού μου, φαίνεται άρχισε να ξυπνάει και μου είπε:
–        Τσακ, η πλάτη σου είναι γεμάτη πληγές, δεν υπάρχει άδειος χώρος να χτυπήσω. Πόσο καιρό θα συνεχίσεις έτσι να ζεις;
–        Όσο καιρό ο Κύριός μου μ’ αφήσει να ζω, Αφέντη.
–        Και ποιο το όφελος σου;
–        Στην Ανάσταση των Νεκρών όταν αυτό το ταλαιπωρημένο μου σώμα θα αναστηθεί, θα δείξω στον Πατέρα μου τις πληγές μου για την πίστη μου στο Χριστό, μαζί με τόσους άλλους πιστούς.
 
Τότε, διάταξε να με ελευθερώσουν, και με έστειλε στα χωράφια.
Το βράδυ ήρθε να με δει. Μου είπε:
–        Τσακ, πες μου ειλικρινά, με όλες αυτές τις ταλαιπωρίες σου, είσαι ευτυχισμένος;
–        Ναι, αφεντικό, πιστεύω ότι είμαι.
–        Εγώ, όμως, δεν είμαι. Η θρησκεία σου διδάσκει να προσεύχεστε για τους εχθρούς σας. Θα προσευχηθείς για μένα, το αφεντικό σου;
Γονατίσαμε, και προσευχήθηκα. Ήρθε κι άλλες φορές. Τελικά βρήκε την ειρήνη με το Θεό, μέσω του Αίματος του Χριστού. Έτσι ζήσαμε μαζί σαν αδέλφια στην ίδια Εκκλησία. Στο κρεβάτι του θανάτου του, μου χάρισε την ελευθερία μου και μου είπε, να πάω όπου θέλω και να κηρύττω το Χριστό.
 

heaven.jpg

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑ
Κάποτε ένας νεαρός βασιλιάς, ήθελε να παντρευτεί μια κοπέλα, που θα τους ένωνε η αληθινή αγάπη και η αλληλοεκτίμηση. Έτσι ντύθηκε ως απλός πολίτης και πήγε σε έναν άγνωστο τόπο. Εκεί άρχισε να εργάζεται ταπεινά και να επικοινωνεί με τους ανθρώπους. Τελικά γνώρισε μια κοπέλα όπως ακριβώς επιθυμούσε. Για το γαμήλιο ταξίδι  τους της υποσχέθηκε να την πάει στο παλάτι του βασιλιά. Η υποδοχή ήταν φαντασμαγορική… Αφού τέλειωσε η περιήγηση, η αγαπημένη του τον ευχαρίστησε και τον παρακάλεσε να επιστρέψουν στο ταπεινό σπίτι τους. Τότε της αποκάλυψε ποιος ήταν! Ήταν ο ίδιος ο βασιλιάς! Και το Παλάτι ήταν τώρα και δικό της σπίτι!! Ποιος μπορεί να περιγράψει τα αισθήματα θαυμασμού της!!!

Ο Βασιλιάς των βασιλέων, ο Ιησούς Χριστός, Αυτός που δημιούργησε τους γαλαξίες και τα τρισεκατομμύρια αστέρια  και που τα συντηρεί με το λόγο Του, έγινε όμοιος με μας, ώστε να μπορεί να επικοινωνεί μαζί μας! Να βρει μια κατάλληλη Νύφη. Λυτωμένες ψυχές με το Αίμα Του, εσένα και εμένα,  να αποτελέσουμε  την Εκκλησία Του. Το Παλάτι Του είναι ο Ουρανός όπου θα κατοικίσει με τη Νύμφη Του. Ω! Τι σχέδιο θαυμαστό!

Οι μαθητές Του, όταν κάποτε ήταν ακόμα στο αρχικό στάδιο της γνωριμίας τους μαζί με τον Ιησού, βρέθηκαν σ’ έναν ανεμοστρόβιλο, και το πλοίο τους κινδύνευε να βυθισθεί. Πανικόβλητοι Τον ξύπνησαν και Του είπαν: «Κύριε, δε Σε νοιάζει που χανόμαστε;» Ο Ιησούς τότε επιτίμησε τους ανέμους και τη θάλασσα και έγινε γαλήνη μεγάλη. Άναυδοι οι μαθητές αναρωτιόνταν ποιος είναι Αυτός, ώστε ο άνεμος και η θάλασσα Τον υπακούουν! (Μαρκ.4:37-41)
 Κύριε,
Η καρδιά μου φλογίζεται όταν μου αποκαλύπτεις όλες αυτές τις αλήθειες. Όταν σκέφτομαι ΠΟΙΟΣ είσαι; Και όταν σε βλέπω στο Σταυρό ! Τι ανεκδιήγητη αγάπη για μένα μια ασήμαντη κι αμαρτωλή!  Να ‘ρθεις, να με βρεις, να με λυτρώσεις με το Αίμα Σου, να ανήκω τώρα σε Σένα! Να περιμένω να Σε δω σε όλη την απερίγραπτη δόξα Σου στο Ουράνιο Παλάτι Σου, που θα είναι και δικό μου σύμφωνα με την υπόσχεσή Σου! Ω! Σωτήρα και Βασιλιά μου, Σε ευχαριστώ!

 TO ΜΥΣΤΙΚΟ ΚΟΥΤΙ

Ένας αριστοκράτης Κινέζος, όπου κι αν πήγαινε κουβαλούσε μαζί του  ένα «κουτί». Μια μέρα τον ρώτησαν τι είχε μέσα στο κουτί. Ο Ευγενής άνοιξε τη θήκη και είδαν τα ρούχα ενός εργάτη. «Ήμουν ένας απλός εργάτης» είπε, «και ο μεγάλος μας Κυβερνήτης με ανύψωσε σ’ αυτό το αξίωμα. Όταν υπερηφανεύομαι, ανοίγω το κουτί, κοιτάω  τα ταπεινά μου ρούχα και λέω στον εαυτό μου: Θυμήσου ποιος ήσουν».

Στην ιστορία του Σίμωνα του Φαρισαίου και της «αμαρτωλής» μαθαίνουμε ποιο είναι το «μυστικό κουτί» που πρέπει πάντα να το κρατάμε. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός το φανερώνει. Ο Σίμωνας λίγο αγαπούσε το Χριστό, γιατί συγκρίνοντας τον εαυτό του με την αμαρτωλή λίγες ήταν οι αμαρτίες που του συγχωρήθηκαν.  Ενώ η «αμαρτωλή» αγάπησε πολύ τον Κύριο, γιατί της συγχωρήθηκαν οι πολλές τις αμαρτίες.

Αυτό είναι ένα μέτρο για να μετρήσουμε την αγάπη μας στο Σωτήρα μας Ιησού. Ας κουβαλάμε λοιπόν πάντα αυτό το «μυστικό κουτί». Μας θυμίζει το Σταυρό!  Μας θυμίζει ότι «κανένα καλό δεν κατοικεί μέσα μας». Ότι είμαστε καταδικασμένοι σε αιώνιο θάνατο και ό, τι είμαστε το χρωστάμε στον Ιησού Χριστό που μας αγάπησε και σταυρώθηκε για μας και μας έκανε «παιδιά του Θεού». «Κληρονόμους αιώνια ζωής». «Ιερείς και βασιλείς». Ο απ. Παύλος πάντα κουβαλούσε αυτό το «μυστικό κουτί» μαζί του, γι’ αυτό έλεγε: «Εγώ είμαι ο πρώτος αμαρτωλός.»(1Τιμ.1:15) Δεν είμαι άξιος να λέγομαι απόστολος. Ό, τι είμαι κατά χάρη είμαι. Το μόνο καύχημα μου είναι ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ!


 

 

Apostolos_no_2.jpgΤο πιο σημαντικό γεγονός στη ζωή του Απόστολου Προυσαέα, όπως ο ίδιος ομολογεί, ήταν Η  ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ  ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, μετά από τραγικές περιπέτειες κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Κατοχή.
Η προσευχή της Επιστροφής του :
 «Θεέ μου, Εσύ ενδιαφέρεσαι για τον αμαρτωλό. Θεέ μου, Εσύ έστειλες το Χριστό και  πέθανε στο Σταυρό για μένα. Μετανοώ και δέχομαι αυτή την προσφορά σου. Συγχώρεσε κι  εμένα σαν τον άσωτο γιο και κάνε με δικό σου παιδί.»
«Αυτό ήταν! Μπήκε μέσα μου το Πνεύμα που αναγεννά την καρδιά και η ειρήνη με τον Θεό και η βεβαιότητα της λύτρωσης ήρθαν και γέμισαν την καρδιά μου. Γιατί πίστεψα ότι ο Χριστός με συγχώρεσε και γιατί μετάνιωσα μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου χωρίς υπολογισμούς και χωρίς πονηρίες.
΄Ενας πόθος που άρχισε τότε, στα εικοσιπέντε μου χρόνια, να μιλώ για την αγάπη του Χριστού, ακόμα μένει αμείωτος και τώρα που είμαι εβδομήντα έξι χρόνων. Ευχαριστώ τον Θεό που με αξίωσε να Τον υπηρετώ  παρ’ όλους τους πειρασμούς και τα εμπόδια."
 
Ο Απόστολος Προυσαεύς εργάστηκε σαν λογιστής στην Εταιρεία ΟΣRΑΜ.
΄Αφησε την τελευταία του πνοή στο πεδίο της πνευματικής μάχης και υπηρεσίας για τη διάδοση του θείου λόγου στις 9 Φεβρουαρίου του 1998.
Το βιβλίο του Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ προσφέρεται σε όποιον ζητήσει.
Οι Εκδόσεις Θρίαμβος προσφέρουν  δωρεάν CD με ζωογόνες ομιλίες του Απόστολου Προυσαέα, στη μνήμη του, σε όποιον ζητήσει.


two_men_in_a_boat.jpg
Η ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ
Ένας καθηγητής, ναύλωσε έναν βαρκάρη να τον πάει στα ανοιχτά της θάλασσας για βόλτα.
Σκεφτόταν στο δρόμο  τι να συζητήσει μ’ αυτόν τον αμόρφωτο βαρκάρη.
Τελικά τον ρώτησε με περιφρόνηση:
—Ξέρεις Ιστορία;
—Όχι, κύριε καθηγητά.
—Έχεις χάσει τον εν τέταρτο της ζωής σου.
—Φιλοσοφία ξέρεις;
—Όχι, κύριε καθηγητά.
—Έχεις χάσει τη μισή ζωή σου.
—Μαθηματικά ξέρεις;
—Όχι, κύριε καθηγητά.
—Έχεις χάσει τα τρία τέταρτα της ζωής σου.
Μετά σταμάτησε να του μιλάει. Τι να πει σ’ αυτόν τον αμόρφωτο;
Σε λίγο ξέσπασε ένα μπουρίνι. Τα κύματα άρχισαν να απειλούν τη βαρκούλα. Τώρα ήταν η σειρά του βαρκάρη να τον ρωτήσει:
—Κολύμπι ξέρεις, κύριε καθηγητά;
—Όχι, απάντησε κατατρομαγμένος ο καθηγητής.
—Έχασες όλη σου τη ζωή...
Τι αξία έχει κι αν ξέρεις όλες τις γνώσεις του κόσμου, αλλά δεν γνωρίζεις τον Ιησού Χριστό, ως προσωπικό σου Σωρήρα; Καμιά γνώση σου δε σε σώζει από τον αιώνιο θάνατο.
Φρόντισε λοιπόν, πάση θυσία,  να μάθεις «κολύμπι». Διάβαζε την Αγία Γραφή  κάθε μέρα. Να μάθεις πώς να περάσεις στην άλλη όχθη της ζωής, στην Ουράνια Πολιτεία, ασφαλής!

adopted_1.jpg

Η ιστορία της Γκραίης

Είμαι υιοθετημένη τρεις φορές!
Την πρώτη φορά που υιοθετήθηκα ήμουν τριών χρόνων, όταν ο πατέρας μου πέθανε. Ένα ζευγάρι από τη γειτονιά με πήραν και με έκαναν παιδί τους. Μου άλλαξαν και το όνομα. Με τον καιρό συνήθισα το καινούριο μου όνομα.
Μετά από 5 χρόνια η βιολογική μητέρα μου παντρεύτηκε  και ζήτησε να με  ξαναπάρει πίσω γιατί περίμενε μωρό και χρειαζόταν βοήθεια. Πάλι έγινε δικαστήριο, πάλι άλλο όνομα μου έδωσαν.
Αναρωτιόμουν, τέλος πάντων σε ποιον ανήκω; Ποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για μένα;
Μετά από 3 μήνες έλαβε χώρα η τρίτη υιοθεσία μου. Αυτή όμως ήταν ευχάριστη και μόνιμη. Την Κυριακή εκείνη άκουσα στην εκκλησία στο κήρυγμα ότι ο Θεός με αγαπάει πραγματικά και θέλει να με κάνει παιδί Του. Θέλει να με υιοθετήσει. Κι αυτή η υιοθεσία γίνεται δυνατή, γιατί ο Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες μου. Αρκεί να Τον δεχθώ. Η καρδιά μου πλημμύρισε από ανείπωτη χαρά.  Εξομολογηθηκα τις αμαρτίες μου και δέχτηκα τον Ιησού Χριστό σαν Σωτήρα μου. ΄Εγινα παιδί του Θεού, σύμφωνα με το λόγο Του.
 Όταν αργότερα η μητέρα μου ήθελε να με στείλει σε ορφανοτροφείο, έκλαψα και είπα δεν υπάρχει κάποιος να με αγαπάει; Αμέσως ο Θεός μου θύμισε ότι Αυτός   μ’ αγαπάει και είμαι δικό Του παιδί. Ανήκω στην οικογένειά Του και ότι θα με φροντίζει μέχρι τέλους της ζωής μου.
Εχουν περάσει 70 χρόνια από την τρίτη μου υιοθεσία. Και πραγματικά ο Ουράνιος μου Πατέρας με έχει φροντίσει όλα αυτά τα χρόνια. Μ’ αγαπάει αληθινά.
 «Οσοι δέχτηκαν Αυτόν σ’ αυτούς έδωσε εξουσία να γίνουν παιδιά του Θεού.»     (Ιωάν. 1:12)
 

 
 
Alice_20.JPGΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ
Ο θάνατος του μικρού μου αδελφού στον εμφύλιο πόλεμο  από ένα όλμο,  μπροστά στο σπίτι μας,  έπαιξε καθοριστικό ρόλο, ώστε η ζωή μου ν’ αλλάξει τελείως.  Αναρωτιόμουνα : Πού είναι τώρα ο αδελφούλης μου;  Υπάρχει άλλη ζωή; Γιατί τον πήρε ο Θεός αν είναι αγάπη; Γιατί οι πόλεμοι; Πού θα πάω εγώ όταν πεθάνω;
Μια μέρα, καθώς επέστρεφα από το σχολείο, κοίταξα  στον Ουρανό και είπα περίπου τα εξής:
 «Θεέ μου, αν υπάρχεις και μ’  ακούς, δείξε μου σε παρακαλώ, το σκοπό της ζωής κι εγώ Σου υπόσχομαι να Σε ακολουθήσω. Και δε θα με νοιάζει τι θα πουν οι φίλες και οι φίλοι μου.»  Συγχρόνως άρχισα να μελετώ με δίψα το ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ.
 Διάβασα στην Καινή Διαθήκη ότι υπάρχουν μόνο  ΔΥΟ ΔΡΟΜΟΙ: O ευρύχωρος δρόμος, με την πλατιά πύλη, και τους πολλούς να μπαίνουν, που οδηγεί στην απώλεια. Και ο στενάχωρος δρόμος με τη στενή πύλη, και τους λίγους, που οδηγεί στη Ζωή. Κατάλαβα ότι έπρεπε να κάνω την επιλογή μου. Ουδέτερη δεν μπορούσα να είμαι.
Μέσα μου άρχισε μια μεγάλη πάλη. Τελικά αδιαφόρησα για το κόστος ως προς τον κόσμο, και έκανα βήματα προς το Στενό Δρόμο.
Τη Μεγάλη Βδομάδα εκείνου του χρόνου, του 1950, Φως Ουράνιο έλαμψε μέσα μου. Κατάλαβα ότι είμαι αμαρτωλή στα μάτια του Θεού, και ότι ο Χριστός σταυρώθηκε για να με σώσει. Συγκλονίστηκα!! ΄Επεσαν τα λέπια του  σκοταδισμού απ’ τα μάτια μου. Η αγάπη του Σωτήρα με σκλάβωσε τόσο, ώστε όλα όσα λάτρευα στον κόσμο, έχασαν εκ βάθρων το  "πιάσιμο" τους πάνω μου. Η υπερήφανη καρδιά μου   συντρίφθηκε μπροστά στον  Εσταυρωμένο με δάκρυα καυτά μετάνοιας και ευχαριστίας. ΄Ενιωσα  βαθιά ότι και για μένα τιμωρήθηκε ο αναμάρτητος Γιος του Θεού και ότι χωρίς Αυτόν με περίμενε η αιώνια Κόλαση.
Αυτή η τρανταχτή εμπειρία άλλαξε συθέμελα την πορεία της ζωής μου. Ελευθερώθηκα από «πάθη».   Βρήκα συγχώρηση. Ειρήνη ψυχής. Ο Χριστός μου χάρισε ΝΕΑ ΖΩΗ με το Άγιο Πνεύμα.  ΄Εβαλε μέσα μου αγνούς πόθους, και πάνω απ’ όλα την ελπίδα του Ουρανού.
Θέλω να πω σε όλους ότι όλα όσα  έψαχνα, τα βρήκα στο Ζωντανό Χριστό. Το κενό και το βάρος έφυγαν. Όλα τα ερωτήματά μου απαντήθηκαν μέσα από το ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ. Η ζωή μου πήρε νόημα και σκοπό.   
 
 untitled-6598.jpgΕίναι τώρα 60 χρόνια που διαβάζω την ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ καθημερινά και δεν κουράζομαι. Τόμοι δεν αρκούν για να διηγηθώ πόσο όμορφη είναι η ζωή μαζί με τον Χριστό, παρ’ όλες τις δυσκολίες, και τον σκληρό αγώνα ενάντια στον άσπονδο Εχθρό.
Μόνη, τώρα, χωρίς τον αγαπημένο μου σύζυγο, ανεβαίνω την ανηφόρα με τα μάτια μου  στον     Εσταυρωμένο. Μου υπόσχεται: «Δε θα σε αφήσω, ούτε θα σε εγκαταλείψω». ΄Ετσι, παίρνω δύναμη και προχωρώ με χαρά, πίστη και ελπίδα. Ο στόχος μου είναι να  μείνω πιστή στον Χριστό ως τέλους.
Αλήθεια, «Ποιος μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού; Σε όλα αυτά είμαστε με το παραπάνω νικητές, μέσω Εκείνου που μας αγάπησε.»
Ευχαριστώ τον Θεό για τη  θαυμαστή ΧΑΡΗ Του!
Φίλη, φίλε.
Εύχομαι ολόθερμα να πάρεις κι εσύ το στενό αλλά σωτήριο δρόμο του Εσταυρωμένου. Διάβαζε κάθε μέρα το θεόπνευστο Ευαγγέλιό Του, την Καινή Διαθήκη.  Ο Χριστός μπορεί ν’ αλλάξει κι εσένα.
Το εύχομαι ολόψυχα.                                                       
                                                                                                Αλίκη Προυσαέως 

                      

Κάποτε τρεις χρυσοθήρες ερευνώντας στις σκοτεινές στοές ενός χρυορυχείου είδαν κάτι πέτρες που γυάλιζαν. Πειστεύονας ότι βρήκαν το θησυρό, γέμσαν τα τσουβάλια τους και ξεκίνησαν για την επιστροφή. Χάθηκαν όμως στο λάβύρινθο των στοών χωρίς να μπορέσουν τελικά να βρουν την έξοδο. Πέθαναν εκεί από δίψα και πείνα. ένας απ' αυτούς, πρόφθασε και έγραψε σε ένα χαρτί: "Πεθαίνουμε πλούσιοι!" Όταν όμως μετά αό καιρό τους βρήκαν, διαπίστωσαν ότι οι πέτρες που είχαν  βρει, δεν ήταν χρυσάφι! Τι τγραγικό!!             Πόσο μάταια ψάχνει ο άνρθωπος να γεμίζει το κενό της καρδιάς του με ψεύτικους θησαυρούς! Έτσι ο Σατανάς τον κοροϊδεύει και τον οδηγεί στον γκρεμό. Στην αιώνια απώλεια!   Μόνο ο Χριστός γεμίζει το κενό της καρδιάς. "Εγώ ήρθα για να δώσω πλέρια ζωή" υπόσχεται. "Όποιος πιει από το νερό που δίνω εγώ, θα γίνει μέσα του μια πηγή νερού που θα αναβλύζει σε αιώνια ζωή."                                                         Αγαπητή ψυχή, ο Χριστός πέθανε για να βρείς την αιώνια χαρά και λύτρωση. Εμπιστεύσου σ' Αυτόν και θα σωθέις. Θα βρεις το νόημα της ζωής.