cross_2.jpg 
ΝΙΚΗΤΗΣ
Ο Σταυρός έχει δύο όψεις. Την όψη της φαινομενικής ήττας, αλλά και την όψη της  ΝΙΚΗΣ στην αόρατη πλευρά. Πολλοί χριστιανοί μένουν στην όψη της ήττας, γι’ αυτό και δεν έχουν πνεύμα νίκης και θριάμβου. Δεν ξέρουν ότι όταν ο Χριστός  υπέφερε ονειδισμούς, χλευασμούς, πάλευε με τις σκοτεινές δυνάμεις του Σατανά. Τελικά με το ΤΕΤΕΛΕΣΤΕ διακηρύττει τη ΝΙΚΗ Του. Διαβάζουμε:
 «Κατήργησε το χρεόγραφο με τις διατάξεις του, που ήταν εναντίον μας, και το έβγαλε από τη μέση καρφώνοντάς το στο σταυρό. Αφαίρεσε τη δύναμη που είχαν οι δαιμονικές «αρχές και εξουσίες και τις διαπόμπεψε σέρνοντάς τες νικημένες στο θρίαμβο του σταυρού του Χριστού.» (Κολ. 2:14-15)
Εξάλλου η ΑΝΑΣΤΑΣΗ του Χριστού  περίτρανα σφραγίζει της ΝΙΚΗ Του.
Πιστέ μη χάνεις ποτέ την όψη του θριάμβου του Σταυρού. Στο βιβλίο της Αποκάλυψης διαβάζουμε πώς νίκησαν οι πιστοί το Σατανά: «Νίκησαν αυτόν μέσω του αίματος του Χριστού, μέσω του λόγου της ομολογίας τους και δεν αγάπησαν την ψυχή τους μέχρι θανάτου.» (12:11)

 
 
father_and_son.jpg
Πώς ν’ αποφύγεις τον Πειρασμό
- Δεν θέλω μόνος σου να πας για κολύμπι», είπε ο πατέρας στο γιο του.
Όταν όμως επέστρεψε σπίτι απ’ το σχολείο, το μαγιό του ήταν βρεγμένο.
-Δεν σου είπα να μην πας για κολύμπι; Γιατί πήγες; Τον ρώτησε ο πατέρας αυστηρά.
-Γιατί με νίκησε ο πειρασμός.
-Γιατί σε νίκησε;
-Γιατί είχα μαζί μου το μαγιό μου.
-Και γιατί το είχες πάρει μαζί σου;
-Το πήρα, σε περίπτωση που θα πειραζόμουν, να το έχω…
 
Ο λόγος του Θεού μας προτρέπει: «Αυτός που γεννήθηκε από τον Θεό διαφυλάττει τον εαυτό του, και ο πονηρός δεν τον αγγίζει.» «Μη δίνετε τόπο στον διάβολο».
Πρέπει ο πιστός να γνωρίζει πια είναι τα αδύνατά του σημεία και να προσέχει σ’ αυτά τα σημεία ιδιαίτερα και να προσεύχεται.
Κάποιος νέος πιστός, παρ’ όλο που ήταν παντρεμένος, τα μάτια του κοίταζαν τις κοπέλες με πάθος.
Ώσπου τελικά ο Σατανάς τον έριξε στην αμαρτία και κατέστρεψε το γάμο του, αλλά και την πνευματική του ζωή.
Στο Σταυρό ο Χριστός νίκησε τον Πειραστή, το Σατανά. Και μας δίνει τη ΝΙΚΗ όταν φρονούμε ότι είμαστε νεκροί ως προς την αμαρτία. Και ως προς την ιδιαίτερη μας αδυναμία.
Πιστέ βάλε στόχο να νικήσεις τους πειρασμούς σου με τη χάρη του Θεού.
Απόστρεψε τα μάτια σου από του βλέπυν ματαιότητα.

«Είμαι ζωντανός»! (Αποκ.1:18)

Οι μαθητές, μετά τη σταύρωση του Ιησού Χριστού, ένιωθαν τελείως εξουθενωμένοι και προδομένοι χωρίς τον παντοδύναμο Κύριό Τους!

Το 1066, στη μάχη ανάμεσα στους Νορμανδούς και τους Αγγλοσάξονες, διαδόθηκε η φήμη ότι ο ατρόμητος αρχηγός του νορμανδικού στρατού, ο William, σκοτώθηκε. Όταν το έμαθε ο ίδιος, έφιππος έτρεχε και φώναζε στους στρατιώτες του: «Είμαι ζωντανός!»                                      Το πρωί της Ανάστασης του Χριστού η μικρή ομάδα ξαφνικά ακούει τη θριαμβική φωνή του αρχηγού τους: «Ειρήνη σε σας.» Δεν πίστευαν στ’ αυτιά τους! Και   τους βεβαίωσε: «Εγώ ο Ίδιος είμαι». Με άλλα λόγια: «Είμαι ζωντανός»! Τι θρίαμβος! Οι καρδιές των μαθητών αναπτερώθηκαν! Γέμισαν από απαράμιλλη χαρά, από πνεύμα νίκης και θριάμβου! Τίποτα τώρα δεν τους κρατούσε να διαλαλήσουν σ’ όλους το Θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού. Να σταθούν μπροστά στους άρχοντες και να τους πουν: «Εσείς σταυρώσατε τον Αρχηγό της Ζωής, αλλά ο Θεός Τον ανέστησε από τους νεκρούς… Μετανοήστε... Εμείς δεν μπορούμε παρά να πούμε σε όλους το Χαρμόσυνο μήνυμα της λύτρωσης με το Αίμα του Χριστού.»

Δίκαια ο Αναστημένος Ιησούς ονομάζεται ο Νικητής του Άδου και του Θανάτου! Ο Νικητής ενάντια στο Σατανά και τα πονηρά του πνεύματα! Δίκαια Του έχει δοθεί κάθε εξουσία στον Ουρανό και στη γη. Δίκαια κάθε γόνατο θα κάμψει μπροστά Του!

Αγαπητή λυτρωμένη ψυχή, αν κι εσύ είσαι αμπαρωμένη στο κουβούκλιό σου από φόβο κι από απογοήτευση, άκου τη φωνή του ζωντανού Χριστού: «ΣΗΚΩ, φωτίζου· επειδή, το φως σου ήρθε, και η δόξα τού Κυρίου ανέτειλε επάνω σου». (Ησ.60:1)

Κύριε,

Χρειάζομαι κι εγώ ν’ ακούω κάθε μέρα την κραυγή της νίκης Σου: «Είμαι ζωντανός! Ναι, πέθανα, αλλά τώρα είμαι ζωντανός. Κι επειδή Εγώ ζω, κι εσύ θα ζεις ενωμένη μαζί Μου!» Αλληλούια!

 

«Κάθε παιδεία, για το παρόν δεν είναι πρόξενος χαράς, αλλά λύπης έπειτα… αποδίδει ειρηνικό καρπό δικαιοσύνης.» (Εβρ.12:11)

Ο Ιώβ, αν και «ήταν άμεμπτος», η πίστη του  δεν είχε δοκιμαστεί  μέσα στην πύρινη φωτιά. Ας δούμε τι λέει ο ίδιος μετά από τις θλίψεις του: «Άκουγα για σένα … αλλά τώρα σε βλέπει το μάτι μου· γι' αυτό, αηδιάζω με βδελυγμία τον εαυτό μου, και μετανοώ.» (Ιώβ 42)

Ένα λοιπόν από τα σπουδαιότερα που έμαθε ο Ιώβ  ήταν, να σιχαθεί τον εαυτό του. Το πιο δύσκολο πράγμα για έναν αφιερωμένο πιστό είναι να αναγνωρίσει την αθλιότητά του στην κάθε παρούσα στιγμή. Ο Σατανάς ύπουλα  καταφέρνει τον πιστό να στηρίζεται πιο πολύ στην εμπειρία της σωτηρίας και των  συναισθημάτων του  παρά στο Έργο της λύτρωσης του Χριστού στο Σταυρό, και που διοχετεύει μέσα του την άγια ζωή λεπτό με λεπτό δια πίστεως μέσω του Πνεύματος. Μεγάλη παγίδα! Ναι, είμαι σωσμένη, είμαι αγιασμένη, αλλά καλούμαι ΤΩΡΑ να μένω μέσα στη χάρη μέσω της πίστης.  

Όπως ακριβώς το τρόλεϊ κινείται μόνο όταν συνδέεται με την ηλεκτρική πηγή με  δύο καλώδια. Όταν χάσουν την επαφή τους το τρόλεϊ σταματάει. Τα καλώδια είναι το χέρι της Πίστης. Η ηλεκτρική πηγή είναι ο Αναστημένος Χριστός.  Γι’ αυτό ο Κύριος καλεί τον πιστό να μένει ενωμένος μαζί Του όπως η κληματόβεργα στο Κλήμα. Αλλιώς ξεραίνεται. Ο απ. Παύλος ομολογεί: «Είμαι ο πρώτος αμαρτωλός. Είμαι ταλαίπωρος, θέλω να κάνω το καλό αλλά δεν τα καταφέρνω. Ευχαριστώ το Χριστό που μου δίνει τη νίκη. Με τη χάρη τού Θεού είμαι ό, τι είμαι. Τώρα ζω με Πίστη στο Γιο του Θεού.»

Έτσι η θλίψη βοηθάει τον πιστό να ελευθερωθεί από την πνευματική έπαρση και αυτοπεποίθηση και να στηρίζεται  συνέχεια στον Κύριο.

Πατέρα Ουράνιε,

Ένα λεπτό αν χάσω τη σύνδεσή μου μαζί με τον Ιησού, είμαι μια ταλαίπωρη ψυχή! Ενωμένη όμως μαζί Του είμαι δυνατή. Σ’ ευχαριστώ!


 

«Γιε μου… όποιον ο Κύριος αγαπάει, [τον] περνάει από παιδεία· και μαστιγώνει κάθε γιο τον οποίο παραδέχεται». (Εβρ.12:5-6)

Ο λόγος του Θεού, παρομοιάζει τον πιστό με πρόβατο. Χρειάζεται βοσκό για να επιβιώσει. Κάθε βοσκός κρατάει «ραβδί και βακτηρία», για να πειθαρχεί τα ατίθασα πρόβατα και να τα προστατεύει από τα «κακά θηρία». Κάποτε ένας βοσκός αναγκάστηκε να σπάσει το πόδι ενός  προβάτου του, που συχνά αποσκιρτούσε από το ποίμνιο και παράσερνε κι άλλα πρόβατα. Μετά του το έδεσε για να κολλήσει. Έκτοτε καθόταν συνέχεια στα πόδια του βοσκού, ακόμα και μετά τη θεραπεία του.

Συγκινούμαι, γιατί αυτό θυμίζει τον εαυτό μου. Ο Ιησούς Χριστός είπε: «Εγώ είμαι ο Καλός Βοσκός».  Κι Αυτός κρατάει «ραβδί και βακτηρία». Αναγκάζεται να μας μαστιγώνει,  γιατί μας αγαπάει. Δε θέλει να πλανηθούμε, να χαθούμε. Δε θέλει να μας φάει ο «λύκος», ο Σατανάς. Πόσο πρέπει να Τον ευχαριστούμε και να καθόμαστε συνέχεια στα πόδια Του! 

Στο αλληγορικό του βιβλίο, ο Βουνιάνος, διηγείται  πως «ο Χριστιανός ταξιδευτής» παρασύρθηκε και πήρε έναν πιο εύκολο δρόμο προς τον Ουρανό. Σε λίγο όμως άθελα βρέθηκε  στα χωράφια του «Γίγαντα της απελπισίας», ο οποίος τον αιχμαλώτισε και τον οδήγησε στο «Κάστρο της Αμφιβολίας». Χωρίς τροφή και νερό, γεμάτος  πληγές απ’ το μαστίγωμα, είχε πάθει «κατάθλιψη». Σκεφτόταν ν’ αυτοκτονήσει. Τελικά έκανε προσευχή και θυμήθηκε το «κλειδί των υποσχέσεων». Μ’ αυτό άνοιξε τις σιδερένιες πόρτες και γλίτωσε μαζί με το φίλο του.

Γλυκύτατε Ιησού, φιλώ τα χέρια Σου, όταν με πειθαρχείς και μετά μου δένεις τις πληγές. «Διαμέσου των πληγών Σου γατρευτήκαμε εμείς».

 

«Έπεσε με το πρόσωπό του στη γη, προσευχόμενος.» (Ματθ.26:39)

Ποια πένα μπορεί να περιγράψει την αγωνία της ψυχής  του Κυρίου; Ποιος μπορεί να τη βυθομετρήσει; Η ψυχή Του «είναι περίλυπη μέχρι θανάτου.» Πρώτη φορά έβλεπαν οι μαθητές τον Κύριό τους σε τέτοια οδύνη. Να κλαίει μπρούμυτα και με δυνατή κραυγή να παρακαλεί τον Πατέρα, αν είναι δυνατό να παρέλθει το ποτήρι. Ο ιδρώτας Του, σα θρόμβοι αίματος, να ποτίζει τη γη. Αυτός που με ένα Του λόγο γαλήνευε τη φουρτουνιασμένη θάλασσα, τώρα αδύναμος, χωρίς αντίσταση, να παραδίνεται στα χέρια των ανόμων για να Τον σταυρώσουν. Μένουμε εκστατικοί μπροστά στο θείο δράμα. Και αναρωτιόμαστε:  «Γιατί;» Ο λόγος Του μας δίνει την εξήγηση: Αν και ήταν Γιος έμαθε την υπακοή μέσα απ’ τα παθήματα για «να γίνει ελεήμονας και πιστός αρχιερέας… για να κάνει εξιλέωση.» (Εβρ. 2:17). Ακόμα, για να μπορεί να κατανοεί όταν πειραζόμαστε. (Εβρ.4:15).

Τώρα καταλαβαίνουμε εμείς οι πιστοί, όταν περνάμε «διαμέσου θλίψεων» (Πράξ.14:22), ότι δεν είμαστε μόνοι.  Ω! Τι παρηγοριά!

Όταν το πρόσωπο που μου τηλεφώνησε για να έρθει και να μου φέρει την είδηση της ξαφνικής αναχώρησης του συζύγου μου απ’ τη ζωή, εμμέσως πλην σαφώς, με έκανε να το υποψιαστώ. Πρώτη φορά ένιωσα, αμυδρώς, τι εννοούσε ο Κύριος όταν είπε «η ψυχή μου είναι ταραγμένη». Δεν περιγράφεται!! Αλλά συγχρόνως ήξερα ότι έχω συμπαραστάτη τον Ιησού, το Σωτήρα μου. Πιάστηκε απ’ Αυτόν και είπα: «Δεν αντιμετωπίζω μόνη μου, αλλά μαζί με τον Κύριο.»

Κύριε,

Σ’ ευχαριστώ που δέχτηκες να πιεις το πικρό ποτήρι για να είσαι Τέλειος Αρχηγός και Σωτήρας μας. Βοήθα με, ποτέ να μην ξεχάσω πόσο ακριβά Σου στοίχισε η σωτηρία μου. Για να μένω πάντα ταπεινά κάτω από το Σταυρό Σου και να υπομένω τις  θλίψεις μου με πίστη.

sword_of_the_word_of_God.jpg

Πώς νίκησε ο Χριστός το Σατανά;

Μετά το βάπτισμά Του ο Χριστός  επί 40 μέρες πειραζόταν από το Διάβολο στην έρημο. Όταν στο τέλος πείνασε, ο Διάβολος του είπε: « Αν είσαι Υιός τού Θεού, πες σε τούτη την πέτρα να γίνει ψωμί.  Και ο Ιησούς απάντησε σ' αυτόν, λέγοντας: Είναι γραμμένο, ότι: «Μονάχα με ψωμί δεν θα ζήσει ο άνθρωπος, αλλά με κάθε λόγο τού Θεού».
 Μετά τον ανέβασε σε ένα ψηλό βουνό, του έδειξε όλα τα βασίλεια και του είπε: «Σε σένα θα δώσω ολόκληρη αυτή την εξουσία και τη δόξα τους…  αν προσκυνήσεις μπροστά μου, όλα θα είναι δικά σου.  Και ο Ιησούς, απαντώντας σ' αυτόν, είπε: Πήγαινε πίσω μου, σατανά· επειδή, είναι γραμμένο: «Τον Κύριο τον Θεό σου θα προσκυνήσεις, κι αυτόν μονάχα θα λατρεύσεις».
 Την τρίτη φορά   «τον έφερε στην Ιερουσαλήμ, και τον έστησε επάνω στο πτερύγιο του ιερού, και του είπε: Αν είσαι Υιός τού Θεού, ρίξε τον εαυτό σου από εδώ κάτω·  επειδή, είναι γραμμένο ότι: «Θα προστάξει για σένα τούς αγγέλους του για να σε διαφυλάξουν»· και ότι:  «Θα σε σηκώνουν επάνω στα χέρια τους, για να μη προσκόψεις το πόδι σου επάνω σε πέτρα».  Και ο Ιησούς, απαντώντας, είπε σ' αυτόν, ότι έχει ειπωθεί: «Δεν θα πειράξεις τον Κύριο τον Θεό σου».
 Έτσι ο Διάβολος ηττημένος απομακρύνθηκε από το Χριστό. Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Χριστός νίκησε το Σατανά χρησιμοποιώντας το λόγο του Θεού σαν όπλο. Κάθε φορά του έλεγε: «Είναι γραμμένο».

Με τον ίδιο τρόπο ο Θεός μας καλεί να αντισταθούμε κι εμείς στους πειρασμούς του Σατανά. Να προβάλουμε το λόγο του Θεού με πίστη, που είναι ένα πνευματικό μαχαίρι, και έτσι θα τον κατατροπώσουμε.

 


ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

«Αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι καινούριο κτίσμα· τα αρχαία πέρασαν, δέστε, τα πάντα έγιναν καινούρια.» (2Κορινθ.5:17)
Αρχίσαμε έναν Καινούριο Χρόνο, με την ευχή να είναι καλή χρονιά! Πώς όμως να είναι καλή, αν συνεχίζουμε να ζούμε με την παλιά  αποτυχημένη νοοτροπία; Όσοι νιώθουμε ότι διαψεύστηκαν οι ευχές και οι ελπίδες μας το χρόνο που μας πέρασε, είναι γιατί στην πραγματικότητα χρειαζόμαστε μια ριζική αλλαγή. Πώς όμως μπορεί να γίνει αληθινά αυτή η αλλαγή;
Ο σύζυγός μου ανάφερε συχνά στις ομιλίες του, σαν παράδειγμα, τον κόρακα. Έλεγε:
—Τι περιμένεις από τον κόρακα, παρά να κάνει: «κρα κρα»;
Είναι δυνατόν να θυμώνεις επειδή δεν κελαηδεί σαν το καναρίνι; Όχι, βέβαια. Το ίδιο  συμβαίνει και με τον καθένα μας. Πώς να κάνουμε το καλό, εφ’ όσον «η φύση μας είναι αμαρτωλή» (Εφ.2:3)και «μέσα απ’ την καρδιά μας βγαίνουν κακοί συλλογισμοί …υπερηφάνεια αφροσύνη» και κάθε είδος κακού;(Μαρκ.7:21-22)
Τι χρειαζόμαστε; Χρειαζόμαστε ΑΛΛΑΓΗ!  Ο κόρακας βέβαια δεν αλλάζει. Η  νεραντζιά όμως μπορεί να αλλάξει. Να γίνει πορτοκαλιά. Πώς; Μ’ ένα μπόλιασμα.
Ο λόγος του Θεού λέει ότι και ο άνθρωπος μπορεί να μπολιαστεί πνευματικά. Διαβάζουμε: «Ο Θεός είναι δυνατός κι αυτούς να μπολιάσει.» (Ρωμ.11:13) Το μπόλιασμα αυτό το κάνει το Άγιο Πνεύμα. Ονομάζεται Αναγέννηση! Έτσι ο άνθρωπος γίνεται νέος: « Αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι καινούριο κτίσμα».
Είναι επίκαιρο, με το Νέο Χρόνο, να γίνουμε Νέοι Άνθρωποι. Να διαθέτουμε  τον εαυτό μας να μας «μπολιάσει» ο Θεός. Να μεταδώσει μέσα μας την άγια ζωή του Χριστού μέσω του Αγίου Πνεύματος. Έτσι ο παλιός άνθρωπος αδρανοποιείται με τη δική μας συγκατάθεση και στη θέση του εμφανίζεται ένας νέος άνθρωπος. Αυτός προέρχεται από τον Ιησού Χριστό, με βάση τη θυσία Του στο Σταυρό και την Ανάστασή Του.
Τότε αντί να κάνεις «κρα κρα», θα κελαηδάς σαν το καναρίνι. Αντί για πικρόλογα θα λες γλυκόλογα. Αντί να απογοητεύεσαι θα χαίρεσαι και θα ψάλλεις ύμνους δοξολογίας στον Κύριο! Δεν είναι ασύλληπτο;
Αξίζει να δούμε τι λέει λεπτομερώς ο λόγος του Θεού γι’ αυτό το Νέο Δημιούργημα. Κι αυτό θα κάνουμε τις επόμενες μέρες, Θεού θέλοντος.
Αγαπητή ψυχή, εσύ έχεις αλλάξει; Βλέπεις την ανάγκη; Βάλε αυτή την πνευματική αλλαγή μοναδικό σου στόχο αυτόν τον Καινούριο Χρόνο, αν θέλεις να έχει νόημα η ζωή σου και επιτυχία.
Κύριε,
Με τον Καινούριο αυτό Χρόνο και την καινούρια αυτή μέρα, ανανεώνω την αφιέρωσή μου και την πίστη μου, ότι ο παλιός μου άνθρωπος είναι σταυρωμένος μαζί Σου στο Σταυρό και στην θέση του την παίρνει ένας Νέος Άνθρωπος, που προέρχεται από Σένα, τον αναστημένο μου Σωτήρα και Κύριο! Έτσι η ζωή μου θα σκορπά το γλυκό άρωμα της αγάπης Σου στους γύρω προς δόξα Θεού!

Ευχαριστία στο Θεό που μας δίνει τη Νική μέσω του Χριστού. (1Κορινθ.15:57)

Το 490 π.Χ. ένας οπλίτης, φορώντας τη βαριά πανοπλία του έτρεξε για να φέρει στην Αθήνα το μήνυμα της νίκης ενάντια στους Πέρσες, από το Μαραθώνα και έχοντας διανύσει 42 περίπου χιλιόμετρα φώναξε: "Νενικήκαμεν" και έπεσε νεκρός.  Στη μήνη του, καθιερώθηκε το άθλημα αντοχής του Μαραθώνιου δρόμου.

Άθλημα αντοχής είναι και η ζωή του πιστού, και στόχος του, η Νίκη. Οι επιθέσεις του διαβόλου όμως είναι συνεχείς, καλοσχεδιασμένες. Σκοπός του είναι, ο πιστός να μην τερματίσει, να μη φθάσει στην ουράνια πατρίδα. Εμείς όμως ας φορέσουμε την "πανοπλία" του Θεού και ας τρέχουμε αποβλέποντας μόνο σε Εκείνον, όχι στους γύρω μας. (Εβρ.12:2) Για μας το τέλος της διαδρομής δεν είναι ο θάνατος αλλά η αιώνια ζωή στη χαρά της παρουσίας του Σωτήρα μας. Εκεί αιώνια θα του λέμε "σε ευχαριστούμε Ιησού Λυτρωτή μας, γιατί χάρη σε Σένα το ΝΙΚΗΤΗ, κι εμείς  Νικήσαμε".


 

 


«Όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του, θα τη χάσει· και όποιος χάσει τη ζωή του εξαιτίας μου, αυτός θα τη σώσει.» (Λουκ.9:24)

Λένε ότι το τελευταίο πράγμα που ο άνθρωπος αποχωρίζεται είναι  το «Εγώ» του. Το κρατάει ως είδωλο, ως θεό του. Γι’ αυτό ο Κύριος λέει: «Αν κάποιος θέλει να’ ρθει πίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, και ας σηκώσει τον σταυρό του, καθημερινά, και ας με ακολουθεί

Έλεγε κάποιος κήρυκας: «Η καρδιά του ανθρώπου μοιάζει με ένα εργοστάσιο που παράγει είδωλα.» Φοβερή αλήθεια! Διάβαζα ότι η κοινωνία σήμερα έχει περάσει στον άνθρωπο ένα σύνθημα: Το πρωταρχικό κίνητρό του να είναι ο εγωκεντρισμός. Να ζει όπως τον συμφέρει. Σ’ αυτή όμως την περίπτωση, λέει ο συγγραφέας, «το αποτέλεσμα θα είναι η αυτοκαταστροφή».

Παρομοιάζει το χριστιανό με πρόβατο, που, ενώ ο Καλός Βοσκός θέλει να το οδηγήσει στο σωστό μονοπάτι, αυτό ρέπει να πάρει άλλο και να πλανηθεί. Ενώ προσευχόμαστε, ψέλνουμε ότι όλα τα παραχωρούμε στον Κύριο και υποσχόμαστε να βαδίζουμε στο δικό Του μονοπάτι, σε λίγο κάνουμε αυτό που εμείς θέλουμε . Είναι επιτακτική ανάγκη να φέρουμε τον «πεισματάρη» εαυτό μας στο Σταυρό και με συντριμμένη καρδιά να τον αφήσουμε εκεί με πίστη. Και να διατηρούμε αυτή τη θέση κάθε μέρα και κάθε ώρα. Να ζητάμε συχνά το Άγιο Πνεύμα να μας ελέγχει, όταν παρασυρόμαστε.

Έλεγε κάποια ψυχή: «Σ’ όλη μου τη ζωή έκανα αυτό που ήθελα και τώρα που έχω μεγαλώσει, αυτή η συνήθεια δε μ’ αφήνει. Νιώθω τόσο αδειανή!» Το συμπέρασμα είναι ότι ο πιστός που ακολουθεί το δικό του δρόμο, τελικά θεωρείται ειδωλολάτρης. Δεν μπορεί έτσι να λατρεύει το Θεό. Να γιατί ο Κύριος μας καλεί να αρνηθούμε αυτόν τον κακό μας Εαυτό, να τον μισήσουμε, να τον σταυρώσουμε.

Ποιμένα μου αγαπητέ,

Σ΄ ευχαριστώ που με βρήκες πλησίον του γκρεμού και μ’ έσωσες. Βοήθα με τώρα, ποτέ να μην απομακρυνθώ από κοντά Σου.


 

«Τα μάτια του Κυρίου του Θεού σου είναι επάνω (στη γη), από την αρχή του χρόνου μέχρι το τέλος του χρόνου.» (Δευτ.11:12)

Ξεκινήσαμε τον Χρόνο που μας πέρασε  στηριγμένοι στο Θεό και στις υποσχέσεις Του, ότι θα είναι μαζί μας και θα μας κάνει Νέους  Ανθρώπους εν Χριστώ. Με απώτερο σκοπό να περπατάμε  όλο τον Καινούριο Χρόνο σε μια Νέα Ζωή, μέσα στο θέλημά Του, έχοντας την ευλογία Του μέσω του Αγίου Πνεύματος, προς δόξα Του!

Στο διάβα όλων των ημερών του Χρόνου ανακαλύψαμε κρυμμένους θησαυρούς στο θεόπνευστο λόγο του Θεού, που εύφραναν την ψυχή μας. Μάθαμε για τα θαυμαστά σχέδια που έχει ο Θεός. Γνωρίσαμε βαθύτερα την πηγή της ζωής μας, τον Ιησού Χριστό. Όλα αυτά μάς έδωσαν κουράγιο να συνεχίσουμε την πορεία μας προς τον Ουρανό. Με τη χάρη του Θεού φτάσαμε στο τέλος του Χρόνου.

Σήμερα θα κλείσουμε τον Χρόνο με την υπόσχεση του Θεού: «Δέστε, κάνω καινούρια τα πάντα  Ο Θεός δεν αρκείται μόνο να κάνει τον άνθρωπο Καινούριο εν Χριστώ, όπως είδαμε. Αλλά τελικά τα κάνει ΟΛΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ. Διαβάζουμε: «Δέστε, κτίζω καινούριους ουρανούς, και καινούρια γη  (Ησ.65:17)

Γιατί όμως τα κάνει όλα καινούρια; Εφόσον όλα όσα δημιούργησε ήταν «λίαν καλά», γιατί αποφασίζει να κάνει Καινούριο Ουρανό και Καινούρια Γη;

Μαθαίνουμε από το λόγο Του ότι η ανταρσία του Σατανά και του Αδάμ ενάντια στο Θεό, διατάραξε την αρμονική τάξη όλης της Δημιουργίας. Διαβάζουμε: «Ολόκληρη η κτίση στενάζει, και συμπάσχει με ωδίνες» και περιμένει να «ελευθερωθεί από τη δουλεία της φθοράς (και να μεταβεί) στην ελευθερία της δόξας των παιδιών του Θεού». (Ρωμ.8:21-22)

Για το Θεό δεν υπάρχει κάτι δύσκολο.

Τον ξεπεσμένο άνθρωπο τον ξαναχτίζει σ’ έναν νέο άνθρωπο.  Την Κτίση, τα Επουράνια, τα ξανακάνει καινούρια, καθαρισμένα από όλα τα μολύσματα που επέφερε η Αποστασία του Σατανά και η Πτώση του ανθρώπου. Τα κάνει τόσο όμορφα και τέλεια, που μάτι ποτέ δεν  έχει δει ούτε φανταστεί.

«Ω, βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσης Θεού! Πόσο ανεξερεύνητες είναι οι κρίσεις του, και ανεξιχνίαστοι οι δρόμοι του!»

Αγαπητό παιδί του Θεού, ευχαρίστησε το Θεό Πατέρα για όλες τις ευεργεσίες Του. Μάθε να είσαι ευγνώμων για όλα όσα επέτρεψε στη ζωή σου. Ήταν όλα για την πνευματική σου πρόοδο. Μη χάνεις την ελπίδα σου όταν περπατάς σε σκοτεινά μονοπάτια, θα ανακαλύψεις κι άλλους κρυμμένους θησαυρούς σε απόκρυφα μέρη.

Μη στενοχωριέσαι όταν χάνεις διάφορα πράγματα στον κόσμο, γιατί  έχεις περιουσία στον Ουρανό, καλύτερη και μόνιμη.(Εβρ.10:34)

Κύριε,

Σήμερα, στο τέλος του Χρόνου και στο κατώφλι μιας άλλης, καινούριας χρονιάς, Σε παρακαλώ, βοήθα με να θυμάμαι όλες τις αλήθειες που μου αποκάλυψες καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της χρονιάς. Να φυλάω όλους τους κρυμμένους θησαυρούς που απέκτησα, σαν κόρη οφθαλμού,  ώστε να συνεχίσω να περπατώ την κάθε καινούρια μέρα μέσα στο φως του λόγου Σου, σε όλες τις πλευρές της ζωής μου. Να μην απελπίζομαι, ό, τι κι αν επιτρέπει ο Θεός Πατέρας στη ζωή μου. Πραγματικά όλα μπορεί να τα συνεργεί για καλό σ’ αυτούς που Τον αγαπάνε. Τι μυστικό! Ζητώ την ευλογία Σου! Σ΄ ευχαριστώ!


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

«Είμαι ζωντανός»! (Αποκ.1:18)

Το 1066, στη μάχη ανάμεσα στους Νορμανδούς και τους Αγγλοσάξονες, διαδόθηκε η φήμη ότι ο ατρόμητος αρχηγός του νορμανδικού στρατού, ο William, σκοτώθηκε. Όταν το έμαθε ο ίδιος, έφιππος έτρεχε και φώναζε στους στρατιώτες του: «Είμαι ζωντανός!»                                                                          Το πρωί της Ανάστασης του Χριστού η μικρή ομάδα των φοβισμένων μαθητών ξαφνικά ακούει τη θριαμβική φωνή του αρχηγού της: «Ειρήνη σε σας.» Δεν πίστευαν στ’ αυτιά τους! «Εγώ ο Ίδιος είμαι». «Είμαι ζωντανός»! Τι θρίαμβος!!

Οι καρδιές των μαθητών αναπτερώθηκαν! Γέμισαν από απαράμιλλη χαρά, από πνεύμα νίκης και θριάμβου!!! Τίποτα τώρα δεν τους κρατούσε να διαλαλήσουν σ’ όλους το Θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού. Να σταθούν μπροστά στους άρχοντες και να τους πουν: «Εσείς σταυρώσατε τον Αρχηγό της Ζωής, αλλά ο Θεός Τον ανέστησε από τους νεκρούς… Μετανοήστε... Εμείς δεν μπορούμε παρά να πούμε σε όλους το Χαρμόσυνο μήνυμα της λύτρωσης με το Αίμα του Χριστού.»

Δίκαια ο Αναστημένος Ιησούς ονομάζεται ο Νικητής του Άδου και του Θανάτου! Ο Νικητής ενάντια στο Σατανά και τα πονηρά του πνεύματα! Δίκαια Του έχει δοθεί κάθε εξουσία στον Ουρανό και στη γη. Δίκαια κάθε γόνατο θα κάμψει μπροστά Του!

Αγαπητή λυτρωμένη ψυχή, αν κι εσύ είσαι αμπαρωμένη στο κουβούκλιό σου από φόβο, άκου τη φωνή του ζωντανού Χριστού: «ΣΗΚΩ, φωτίζου… η δόξα τού Κυρίου ανέτειλε επάνω σου». (Ησ.60:1)

Κύριε,

Χρειάζομαι κι εγώ ν’ ακούω κάθε μέρα την κραυγή της νίκης Σου: «Είμαι ζωντανός!  Ναι, πέθανα, αλλά τώρα είμαι ζωντανός. Κι επειδή Εγώ ζω, κι εσύ θα ζεις ενωμένη μαζί Μου!» Αλληλούια!