Η ΝΤΕΜΠΗ ΒΟΗΘΑΕΙ ΕΝΑΝ ΕΧΘΡΟ ΤΗΣ     
Όλα τα παιδιά ήξεραν ότι η Αλίκη ήταν ένα κακό κορίτσι. Της άρεσε να κοροϊδεύει τα άλλα παιδιά και να τους κάνει κακό. Όταν όμως ήταν στο σχολείο,  προσπαθούσε να έχει καλούς τρόπους. Γι’ αυτό και η  δασκάλα είχε την εντύπωση ότι η Αλίκη ήταν ένα καλό κορίτσι.     
Μια μέρα στο διάλειμμα  η Αλίκη ζωγράφισε ένα άσχημο πρόσωπο στον πίνακα και έγραψε από        κάτω: «Αυτή είναι η δασκάλα», και μετά έτρεξε έξω να παίξει.     
Στην τάξη της Αλίκης ήταν και ένα άλλο κορίτσι που την έλεγαν Ντέμπη. Η Ντέμπη ήταν καλή και ευγενική προς όλους, γι’ αυτό και η Αλίκη τη ζήλευε και ήθελε να της κάνει κακό.  Όταν λοιπόν       μπήκαν στην τάξη μετά το διάλειμμα, η δασκάλα καθώς και όλα τα παιδιά – εκτός βέβαια  της         Αλίκης – απόρησαν όταν είδαν την απαίσια ζωγραφιά στον πίνακα.      
- Είναι πολύ κακό παιδιά να κοροϊδεύετε τους άλλους, μάλιστα τους μεγαλύτερους, είπε η δασκάλα. Και μετά ρώτησε.  Ποιος  ζωγράφισε αυτή την εικόνα; Η Αλίκη σήκωσε το χέρι της.     
    - Εσύ τη ζωγράφισες; Τη ρώτησε η δασκάλα.     
     -Όχι, αλλά ξέρω ποιος, απάντησε η Αλίκη.     
     - Ποιος τη ζωγράφισε, λοιπόν;      
      - Η Ντέμπη, είπε η Αλίκη.      
Φαντάζεσθε την έκπληξη όλων των παιδιών και της καημένης της Ντέμπης που είχε γίνει κατακόκκινη από ντροπή και στεναχώρια.     
Η δασκάλα το πίστεψε.     
- Για τιμωρία θα καθίσεις  20 λεπτά μετά το σχόλασμα, είπε με τόνο αυστηρό στην Ντέμπη.     
Τα άλλα παιδιά κατάλαβαν ότι δεν ήταν η Ντέμπη που ζωγράφισε αυτή την άσχημη εικόνα    αλλά η Αλίκη και γι’ αυτό ήταν πολύ θυμωμένα μαζί της. Η χαρά τους ήταν μεγάλη όταν είδαν το λάστιχο του ποδηλάτου της να έχει σκάσει. Η Αλίκη ήταν όλο νεύρα που δεν μπορούσε να πάει σπίτι γρήγορα και  να μοιράσει τις εφημερίδες στα σπίτια όπως έκανε κάθε μέρα.     
Όταν το είδε αυτό η Ντέμπη, για μια στιγμή πήγε κι’  αυτή να χαρεί και να πει μέσα της, « καλά να    πάθεις για το ψέμα που είπες». Αλλά θυμήθηκε ότι είχε μάθει απ’ το λόγο του Θεού, ότι πρέπει να αγαπάμε ακόμα και τους εχθρούς μας και να τους συγχωρούμε. Και στην ανάγκη τους να τους   κάνουμε καλό αντί του κακού που μας έκαναν. Γι’ αυτό και με την δύναμη του Χριστού της είπε:     
- Πάρε το δικό μου ποδήλατο Αλίκη να κάνεις τη δουλειά σου, μόνο πρόσεχε το και φέρ’ το μου το   βράδυ. Πόσο μεγάλη ήταν η έκπληξη των παιδιών!! Η Αλίκη ντράπηκε πολύ και δεν μπορούσε να ησυχάσει. Την άλλη μέρα πήγε στη δασκάλα και της είπε:     
- Κυρία, σας είπα ψέματα. Δε ζωγράφισε η Ντέμπη αλλά εγώ. Σας ζητώ να με συγχωρήσετε. Αυτή η συμπεριφορά της Ντέμπης έγινε αιτία η σκληρή Αλίκη να γίνει φίλη της και ν’  αρχίζει να πηγαίνει μαζί της να ακούει το λόγο του Θεού και αργότερα να πάρει κι αυτή το δρόμο του Χριστού.     
 Ετσι η Ντέμπη μπόρεσε να κερδίσει την αγάπη της Αλίκης και να την οδηγήσει στον Χριστό με  την καλοσύνη της. Γι' αυτό ο Χριστός μας παραγγέλλει:   
« Εάν πεινά ο εχθρός σου, δώσε του ψωμί, εάν διψά, πότιζέ τον, κάνοντας αυτό, θα συσσωρεύσεις αναμμένα κάρβουνα στο κεφάλι του. Να μη νικιέσαι από το κακό, αλλά να νικάς το κακό δια του καλού».

Ο ΕΞΥΠΝΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ
Ενας πατέρας προσπαθούσε να διασκεδάσει το μικρό του παιδί. Όταν κουράστηκε του έδωσε ένα φύλλο από ένα περιοδικό όπου υπήρχε ο χάρτης του κόσμου. Το έκοψε κομματάκια και του είπε να το συναρμολογήσει. Ομως ο Ιάκωβος το έφτιαξε πολύ γρήγορα και έτρεξε με χαρά στον πατέρα του να του δείξει. «Πώς το έφτιαξες τόσο γρήγορα;» τον ρώτησε. «Πίσω από τον χάρτη, ήταν η εικόνα του Χριστού, και σκέφτηκα αν φτιάξω την εικόνα του  Χριστού και ο κόσμος θα φτιαχτεί μόνο του.» είπε το παιδί.
Πόσο έξυπνο αλήθεια!  Νομίζω ότι αυτό μας λέει το εξής ότι αν εμείς, καταπιαστούμε με όλη την καρδιά μας, με τον Χριστό και πώς  να μορφωθεί ο Χριστός στη ζωή μας, όπως λέει ο λόγος του Θεού, τότε τα πράγματα του κόσμου που μας απασχολούν  και μας ταλαιπωρούν , θα μπουν όλα στη σωστή τους θέση. Γι' αυτό ο Χριστός μας παραγγέλλει:
«Ζητάτε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και τη Δικαιοσύνη Του και όλα τα άλλα θα σας προστεθούν.»
 
Η ΣΙΝΤΗ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗΣ
Η Σίντη ήρθε σπίτι από το σχολείο πολύ χαρούμενη, γιατί την άλλη μέρα θα διάλεγαν το πιο χαριτωμένο κορίτσι της τάξης. Πίστευε – όπως το είπε και στη μητέρα της ότι όλα τα παιδιά θα διάλεγαν την ίδια.
- Σίντη, είπε η μητέρα της, το ίδιο είχε συμβεί και στη δική μου ζωή όταν ήμουν κι εγώ 10 χρόνων. Η επιθυμία μου ήταν πολύ μεγάλη να κερδίσω εγώ. Όμως ήταν κι ένα άλλο κορίτσι στη τάξη, που ήταν εξ ίσου χαριτωμένο. ΄Ετσι στην πρώτη ψηφοφορία  δεν κέρδισε καμιά μας. Πήραμε η κάθε μια μας από 6 ψήφους. Στη δεύτερη ψηφοφορία, είδα τη Σάλλη να λέει στη φίλη της στα κρυφά: «Ψήφισε την Σίντη, όχι εμένα.» Γι’ αυτό και βγήκα εγώ τη δεύτερη φορά. Όταν σχολάσαμε, και πήγαινα σπίτι μου, με πλησίασε η Σάλλη και μου είπε: «Χαίρω πολύ που κέρδισες εσύ. Μ’ αρέσεις και είσαι καλύτερη από μένα.» Πόσο ντράπηκα που εγώ σκεφτόμουν τόσο εγωιστικά. Από τότε ήθελα να μάθω κι εγώ να θεωρώ τους άλλους καλύτερους από μένα. Η Σάλλη έγινε η καλύτερη μου φίλη. Αυτή με οδήγησε στο Κατηχητικό Σχολείο, όπου έμαθα για τον Ιησού Χριστό και έγινε προσωπικός μου Σωτήρας και Κύριος. Ευχαριστώ τον Θεό που με εμπόδισε με το παράδειγμα της Σάλλης από του να γίνω ένα υπερήφανο κορίτσι».
- Μητέρα, είπε η Σίντη ταπεινά, τώρα ούτε  κι εγώ πια θέλω να κερδίσω αύριο στις εκλογές. Θέλω να  γίνω σα τη Σάλλη, να βοηθήσω ένα άλλο κορίτσι να κερδίσει. Θέλω να βοηθήσω τους άλλους να  αγαπήσουν τον ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ  κι όχι εμένα.